sobota

W dniach 15 – 27 lipca udało nam się zrealizować rejs dwoma małymi (ok. 3 metrowymi) otwarto kadłubowymi, żaglowymi łódkami, wspomaganymi niewielkimi silnikami zaburtowymi.
Eksplorowałyśmy północną część Isfjordu na Spitsbergenie, a dokładnie Ekmanfjord i Dicksonfjord.
Obsadę dwóch łódek stanowiłyśmy my, czyli cztery szalone kobiety – Małgorzata Rzepecka, Anna Wierzbicka, Joanna Plenzler, Wiktoria Parzych.
Płynęłyśmy w składach dwuosobowych, wioząc ze sobą wszystkie niezbędne do dwutygodniowego przeżycia elementy (okrojone do minimum ze względu na bardzo ograniczoną ilość miejsca), w tym: elektronikę i mapy do nawigacji na morzu i lądzie, wyposażenie obozów czyli namioty, śpiwory, itp.., żywność i coś co nazywałyśmy szumnie „kuchnią” oraz niezbędnik naprawczy i serwisowy do łódek, silników i żagli.
W tym wszystkim udało nam się nawet upchnąć zestawy malarskie i rysunkowe czyli farby i szkicowniki oraz sprzęt tzw. „rozrywkowy” czyli krzyżówki i sudoku, bo przecież wyprawa odbywała się w ramach naszego urlopu i w momentach, kiedy nie walczyłyśmy o życie, nazywana była przez nas „wakacjami nad morzem”.
Sama wyprawa zajęła prawie dwa tygodnie, w trakcie których pokonałyśmy ok. 140 kilometrów po wodzie i lądzie, ale poprzedzona był wielomiesięcznymi przygotowaniami związanymi z opracowaniem trasy, zdobyciem i zakupem niezbędnego wyposażenia i sprzętu. Łódki powstały również w ostatnich miesiącach i niemal do ostatniej chwili były jeszcze testowane i poprawiane.
Wybór tych dwóch fiordów był nieprzypadkowy. Rzadko wpływają tam jachty morskie, są one słabo zeksplorowane i niewiele jest na ich temat szczegółowych informacji. Szansa, że spotkamy tam kogokolwiek była bardzo nikła i dzięki temu wydały nam się niezwykle kuszące. Chciałyśmy, żeby była to wyprawa w zupełną dzicz, gdzie będziemy mogły obcować z nieskażoną przez obecność człowieka przyrodą i cieszyć się z wakacyjnego dreszczyku emocji odkrywając nieznane.
Zaplanowaną przez nas trasę udało się zrealizować w 100%, a nawet w 120%, bo finalnie udało nam się dopłynąć o własnych siłach do Longyearbyen, pokonując Isfjord.

organizatorzy:
Krotoszyński Ośrodek Kultury
Stowarzyszenie Twórcze Horyzonty

Wilki to powieść o spotkaniach z tymi niezwykłymi zwierzętami w Puszczy Białowieskiej o ich roli w przyrodzie i próba odpowiedzi na pytanie dlaczego się ich boimy.

Adam Wajrak – jest dziennikarzem związanym z „Gazetą Wyborczą” niemal od początku jej istnienia. Zajmuje się tematyką przyrodniczą.

Od 1997 roku mieszka w Teremiskach, wiosce położonej w Puszczy Białowieskiej,
skąd pochodzą jego liczne korespondencje przyrodnicze.
W 2006 roku zainicjował zbieranie podpisów pod petycją w sprawie obrony Doliny Rospudy, za cykl artykułów na ten temat otrzymał w 2007 roku Nagrodę im. Andrzeja Woyciechowskiego za najlepszy materiał dziennikarski, który wpłynął istotnie na życie Polaków.

Jest również laureatem Nagrody Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich
za tekst specjalistyczny (1998), otrzymał ponadto wyróżnienie Bohatera Europy
przyznawane co roku przez amerykański tygodnik „Time” z
a obronę środowiska naturalnego (2005).

Autor książek: „(Za)piski Wajraka” (1995), „Kuna za kaloryferem, czyli nasze przygody ze zwierzętami” – wraz z żoną Nurią Selvą Fernandez, „Wielka księga prawdziwych tropicieli”, „To zwierzę mnie bierze”, „Zwierzaki Wajraka” i „Wilki”, „Na północ. Jak pokochałem Arktykę”. serii przyrodniczych komiksów dla dzieci „Umarły Las”, „Nieumarły Las” i „Zew Padliny” oraz nowej serii „Detektyw Wróbel” – wspólnie z Tomaszem Samojlikiem, powieści dla dzieci „Lolek” (seria Zwierzaki). Wziął udział w książkowym projekcie charytatywnym „Wszystkie kolory świata” pisząc opowiadanie pt. „Pan Iglicznia”.

Prowadził w TVP2 program „Wajrak na tropie”, uruchomił autorski kanał na youtube „Tropem Wajraka, Poza podglądaniem zwierząt w Polsce, uwielbia wyprawy polarne.

organizatorzy:
Krotoszyński Ośrodek Kultury
Stowarzyszenie Twórcze Horyzonty