Pniewy

10 lat po pierwszej, ośmiomiesięcznej podróży poznawczej na Filipiny Tomasz Owsiany wraca w 2025 roku do dawno niewidzianych miejsc i ludzi. Przygląda im się ponownie – z dystansu lat, oczami bardziej doświadczonego podróżnika-reportera.
Efektem tej wyprawy jest zaktualizowane i rozszerzone wydanie książki
„Pod ciemną skórą Filipin” (Nagroda Magellana 2018)
oraz nowy pokaz reporterski, łączący najświeższy materiał z archiwalnymi treściami w nieprezentowaną wcześniej opowieść.

„Pod ciemną skórą Filipin – 10 lat później” to przekrojowe spojrzenie na wybrane rejony archipelagu, oparte na długim zanurzeniu w lokalnej rzeczywistości.
Celem samotnych podróży autora było poznanie nieeksportowej twarzy kraju
oraz zrozumienie, jak współczesność oraz globalizacja zmieniają rdzenne kultury.
Wszystkie własne przyzwyczajenia zostawił na lotnisku.
Nauczył się komunikatywnie języka tagalskiego, uczestniczył w codziennym życiu mieszkańców – wyrabiał węgiel, uprawiał zbieractwo, orał poletka, odwiedzał więzienia i brał udział w niearanżowanych ceremoniach.
Nawiązał bliskie więzi z ludźmi, które przetrwały próbę czasu.

Tomasz Owsiany – dawniej romanista, dzisiaj podróżujący reportażysta,
zajmujący się także konserwacją zabytków.

Autor książek, artykułów oraz pokazów reporterskich.
Swoje teksty i fotografie publikował m.in. w miesięczniku „Poznaj Świat”, w „Podróżach”, „Tygodniku Powszechnym” oraz „Kontynentach”.
Jego dwie ostatnie książki: „Pod ciemną skórą Filipin” oraz „Kraj naprawdę i na niby. Reportaże z Gujany Francuskiej” uhonorowano w 2018 i 2021 roku Nagrodą Magellana.

Tomasz Owsiany w swoich podróżach stawia na niespieszną integrację z miejscowymi społecznościami i na zgłębianie istotnych tematów społeczno-kulturowych.
Przed wyjazdem uczy się lokalnych języków. Na prowincji Madagaskaru, wśród rdzennych mieszkańców Filipin, w amazońskim interiorze Gujany Francuskiej czy na rubieżach Paragwaju, zawsze stara się być czynnym uczestnikiem codziennych i niecodziennych zdarzeń. Z pobytów w plemiennych wsiach i w rodzinach milionerów, z wizyt u więźniów i szabrowników złota, ze spotkań z ważnymi postaciami i najzwyklejszymi mieszkańcami

organizatorzy:
Biblioteka Publiczna MiG Centrum Kultury Pniewy
Stowarzyszenie Twórcze Horyzonty

Przestrzeń. Niezmierzona i nieokiełznana. Surowa i piękna. MONGOLIA.
Kraina, w której życie mieszkańców wyznacza rytm natury.
Bezkresny step, pachnąca ziołami tajga, ośnieżone szczyty Ałtaju, złocista pustynia Gobi.
Miliony zwierząt.
Słonawy smak herbaty z mlekiem.
Gery bogato zdobione kolorowymi dywanami i szamańskimi amuletami.
Nomadzi, którzy kilka razy w roku pakują cały swój dobytek i ruszają w poszukiwaniu pastwisk dla swoich stad.
Mongolia to jest jeden z tych krajów, w których droga jest celem i wartością samą w sobie.
Tysiące przejechanych kilometrów, podczas których mogłam być częścią codziennego życia mieszkańców spotykanych na dalekich stepach.
Zapraszam na opowieści z podróży po Kraju Błękitnego Nieba.

Teresa Tokarz – w drodze od ponad 10 lat.
Szczególnie ważne jest dla niej przebywanie blisko natury.
Kocha góry, wschody i zachody słońca, biwakowanie i próbowanie lokalnych smaków w różnych zakątkach świata. Najbardziej lubi podróżować pociągami, rowerem i przemierzać świat na piechotę.
Ma za sobą wielomiesięczne wyprawy po Azji Południowo – Wschodniej, Ameryce Południowej, USA i Kanadzie. Równie mocno jak dalekie kraje ceni uroki własnego podwórka i w każdej wolnej chwili przemierza Polskę od Tatr po Bałtyk. Podróżuje solo.
Z każdą podróżą jeszcze bardziej zakochana w pięknie przyrody.

organizatorzy:

Biblioteka Publiczna MiG Centrum Kultury Pniewy
Stowarzyszenie Twórcze Horyzonty

Zamiast mówić o miejscach, które się odwiedza na chwilę i o ludziach, których się tylko na moment spotyka, chcę opowiedzieć o białasce, która przez rok próbuje wydeptać swoje ścieżki w 20-milionowej indyjskiej metropolii i wtopić się jakoś w indyjski tłum.

To zresztą pewnie też już było, ale ja opowiem także:

1. O Zoroastrianach czyli Parsach. Bardzo ciekawej (i kontrowersyjnej w społecznym odbiorze) grupie etnicznej i religijnej mieszkającej w Bombaju. Pracowałam dla nich.
2. O tym, jak to jest być nauczycielem fortepianu w indyjskiej szkole dla bogaczy. Czy tamtejsze bachory są rozwydrzone, a rodzicie roszczeniowi?
3. O Rohanie, Meherzadzie, Prashancie – czyli moich absztyfikantach z Tindera, o tym, czym się różni randka indyjska od polskiej i dlaczego odrzuciłam jedne oświadczyny.
4. O indyjskim święcie Ganeśćaturthi, nieco mniej znanym w Polsce niż Holi czy Diwali, a równie interesującym i niezwykle spektakularnym.
5. A także o tym jak to jest mieć szefową Hinduskę, jak wyglądała gejowska impreza w kraju, w którym w tym czasie homoseksualizm był karany, ile kosztuje wynajem mieszkania na Breach Candy, dlaczego zakochałam się w sklepie Anokhi, czym różnią się zajęcia jogi w Bombaju, od zajęć jogi w Krakowie, jak od środka wyglądają elitarne kolonialne kluby dla bogaczy, a jak wygląda standardowa procedura bankowa, co należy wiedzieć o indyjskich pociągach…
6. Wreszcie – w skrócie – o dwumiesięcznym wyjeździe do Ladakhu po zakończeniu mojego kontraktu, który – rzecz jasna – obfitował w piękne spotkania i krajobrazy, a zakończył się pobytem w szpitalu w Zanskarze.

BIO:
Z zawodu pianistka, z wykształcenia dziennikarka, z zamiłowania powsinoga. Granie i pisanie również miłuje, ale z podróżami ma największą chemię.

Zaczęło się od kontraktu na amerykańskim wycieczkowcu, kursującym między Nowym Orleanem a Meksykiem a potem już poszło: Chiny, Portugalia, Uzbekistan, Gruzja, Armenia, Kirgistan, Karaiby, Stany Zjednoczone, Nepal aż w końcu, w 2016 Indie, w których spędziła rok, i do których wracała jeszcze potem 3 razy.
Lubi: spać w namiocie w dziwnych miejscach, rozmawiać z lokalsami nawet jeśli nie zna języka, jeździć stopem i włóczyć się w dziczy, najchętniej w górach.
Nie lubi: flaczków.

organizatorzy:
Stowarzyszenie Twórcze Horyzonty
Biblioteka Publiczna MiG Centrum Kultury Pniewy